İfadesizim...

hayat bana has yalnızlığıyla bir kitap gibi

ama kendimle bir odaya kapatıldığımda

kifayesizim..

en hırçın hislere, ateşsi hüzünlere arkadaş kelimelerim

ama kalemim böyle zamansız sustukça

ifadesizim..

mırıldanmaya bile yüksündüğüm şarkılardan

öğütlerdeki o bilmiş, öğrenmiş yankılardan

ve tekrar okumaya üşendiğim kitaplardan bile

çok yönünü öğrendiysem de hayatın,

yetersizim..

bitmiş izmaritlerle yakılmış sigaralar gibi

ard arda zincirlenmiş, öğütülmüş bir büyüyüş hikayesi

çok kişiyi inandırırken kendim de inanmışım

bu varolmayacak bir sevincin yalandan sahnesi

oysa yalan!

öyle yalan ki; adı yaşamak olmuş

bir çocuk kadar masum, bir ihanet gibi günahkar

zamanın durması gibi imkansız,

akışkanlığı kadar fevri

ve inanılacak kadar kusursuz bir yalan bu..

ara sıra gerçeğin öfkesini hissediyorum

anla artık diye sesleniyor

duyuyorum...

Nisan 2002