Son Tebessüm...

..da... (Bir Şeyler Değişmeli!)

kırıntıları da dahil
tüm umudu tüketmişsen
uyan be bre cahil
ya bunu haketmişsen?

elinde avucunda bir şey yoksa

-ki yok gördüğüm kadarıyla-

ettiğin duaların da eli boşsa

-ki hep dersin hayırlısıyla-

yok mu senin de bir eksikliğin

bir fenalık payın bu karanlıkta?

kanımca çözüyor ve unutuyorsun

ve hatırlıyorsun aynı yarımlıkta

da, da da, da da,

da işte öyle olmuyor

da, sana da, bana da,

bu itiraf yaramıyor

bir yerden kaçmış ipin ucu belli
şimdi içinde nerede o iğne deliği?
ya o bitmeyen haklı tavrına ne demeli?
yaratan affetse sen edemezsin kendini

ben öyleydim, sen şöyleydin

keşke en baştan diyeydin

bir dal tutunası,

bir zaman makinası,

olsa da dönüp silebilseydin

da, da da, da da,

da işte öyle olmuyor

da, ona da, buna da

bu imkan sunulmuyor

insanın hatalarıyla şekillenir kader dediğin!

genelde bir nedenden olmaz her dilediğin

sana yaramaz, yarasa da ona çok bildiğin

kirli bir ayna olur kalır, itiraf edebildiğin

da, da da, da da

ve bir şeyler değişmeli

bir müsibetin hayrı da,

artık aklına ilişmeli

4 Aralık'13
03:01

Güneşe Yakışan...

Çay içmek seninle, gazete okumak,

Dünü gezmek seninle, yarını dokumak...

Tenini okşarken kalbini hissedip,

İçindeki evreni keşfe koyulmak...

Böyle birşey olsa gerek aşk...

Huzura ermek seninle, sûkûneti duymak,

Kaleme sarılmak seninle, kağıtta kaymak...

Seni resmederken sanatçı olup,

En büyük sanatçıya aşık olmak...

Yaradan'a varsa gerek aşk...

Yüreğimi maviye boyarken,

Seni de ufkuma güneş seçtim...

Varoluşumun nedenini ararken,

İyi ki dünyandan geçtim...

Çünkü sen denizin dibini dalmadan görebildin,

Sen denizi dalgasıyla, tuzuyla sevebildin...

Teşekkür etmek haddime düşmez,

Sen ancak güneşe yakışanını yapabildin...

22 Temmuz 2002

Güvercinler

ben bir insanım

insanlığından utanan

güvercinin kanadını kıran

ve de onaran

oysa güvercin için aslolan kanattır, uçmaktır

ama ben insanım ve uçamam

ve kıskanırım onun uçabilirliğini

ve zarar veririm, beşerim..

yenerim..

iki yüzlüdür aklım,

dürüstlüğüm görecelidir

aşkım bencildir, tutkum acizdir

sevişmem günah, sevmem caizdir

ruhum iyiye de kötüye de haizdir

şeytanımdan kaçıp meleğime koşarken

ortada bir yerlerde

bulurum fani vasfımı

en üstün varlık ismimi

dedim ya ben bir insanım,

güvercinler varken,

asla melek olamam..

30 Aralık 2001

İfadesizim...

hayat bana has yalnızlığıyla bir kitap gibi

ama kendimle bir odaya kapatıldığımda

kifayesizim..

en hırçın hislere, ateşsi hüzünlere arkadaş kelimelerim

ama kalemim böyle zamansız sustukça

ifadesizim..

mırıldanmaya bile yüksündüğüm şarkılardan

öğütlerdeki o bilmiş, öğrenmiş yankılardan

ve tekrar okumaya üşendiğim kitaplardan bile

çok yönünü öğrendiysem de hayatın,

yetersizim..

bitmiş izmaritlerle yakılmış sigaralar gibi

ard arda zincirlenmiş, öğütülmüş bir büyüyüş hikayesi

çok kişiyi inandırırken kendim de inanmışım

bu varolmayacak bir sevincin yalandan sahnesi

oysa yalan!

öyle yalan ki; adı yaşamak olmuş

bir çocuk kadar masum, bir ihanet gibi günahkar

zamanın durması gibi imkansız,

akışkanlığı kadar fevri

ve inanılacak kadar kusursuz bir yalan bu..

ara sıra gerçeğin öfkesini hissediyorum

anla artık diye sesleniyor

duyuyorum...

Nisan 2002